Ինչ խնդիր լուծեց Փաշինյանն ընտանյոք հանդերձ Արցախ մեկնելով
Փաշինյանի այցը Արցախ ընտանյոք հանդերձ, բավական լայն արձագանք գտավ ինչպես սոցցանցերում, այնպես էլ մամուլում։
Թե ինչու է իրականում Փաշինյանը մեկնել Արցախ կնոջ ու երեք դուստրերի հետ, դժվար է ասել, սակայն գոնե սոցցանցային տիրույթում և իշխանական ու մերձիշխանական մամուլում տեսակետ է քննարկվում, ըստ որի, դա առնվազն հերոսություն է։ Իսկ որպես հիմնավորում բերվում է այն փաստը, որ այդ քայլով Փաշինյանը լուրջ մեսիջ է հղում, հատկապես, երբ Ադրբեջանում աննախադեպ ծավալուն զորավարժություններ են և դա ցույց է տալիս, որ ինքն իր ընտանիքի հետ է գնում ժողովրդի լեզվով ասած՝ կրակի բերան։
Սա, մեղմ ասած, սխալ պատկերացում է։ Ո՞ւմ է հղում մեսիջ ընտանյոք հանդերձ Ղարաբաղ, ըստ շրջանառվող լուրերի՝ Արցախում ծառայող զինվոր որդու՝ Աշոտի ծննդյան տարեդարձի օրով այցի գնացած Փաշինյանը՝ որդո՞ւն, որ «բալես կողքիդ ենք ես, մաման ու քուրիկները», Ալիևի՞ն, թե՞ ԵԱՀԿ ՄԽ համանախագահներին։ Եթե համանախագահներին, ապա հակամարտության կարգավորման միջնորդական առաքելության մանդատ ունեցող միակ մարմնին մեսիջ հղելն անիմաստ է առնվազն, որովհետև Իգոր Պոպովի, Ստեֆան Վիսկոնտիի կամ Էնդրյու Շեֆերի համար մեծ հաշվով մեկ է՝ ինչու ես մեկնում Արցախ կամ ինչու ես քո երկրի Անվտանգության խորհրդի նիստն անցկացնում Ստեփանակերտում, ձեռքի հետ՝ որդուդ ծննդյան տարեդարձի ֆոնին։
Ի վերջո, այդ նույն համանախագահների առաջարկների մեջ մտնում է կապող միջանցք Արցախի և Հայաստանի միջև, ինչը նշանակում է, որ Հայաստան-Արցախ երթևեկը լինելու է անկաշկանդ ու անխափան։ Իսկ եթե Ադրբեջանին ես մեսիջ ուղարկում՝ ընտանիքիդ «կրակի բերան» բերելով, ապա դա այնքան էլ ադեկվատ քայլ չէ, քանի որ դժվար թե քո ունեցած զինանոցում գործիքներդ այնքան սպառված լինեն, որ Արցախի անվտանգությունը զորավարժություններին երաշխավորելու համար, որպես երկրի ղեկավար, վեր կենաս ու գնաս Ստեփանակերտ։ Էլ ուր մնաց «Իսկանդերը», Հայոց բանակը և այլն։
Իհարկե, հասկանալի է, որ նման տեսակետներ դնելով շրջանառության մեջ՝ իշխանական քարոզչամեքենան փորձում է գոնե դանդաղեցնել Փաշինյանի սրընթաց վարկանիշային վայրէջքը, սակայն եթե անկեղծ լինենք, նման մանևրերը հղի են հակառակ էֆեկտը տալու ռիսկով։