Ո՞ւմ շահերն է սպասարկում նախկին կյանքում Վանուշ անվանված տրանսգենդեր Լիլիթը (լուսանկարներ)

Երեկ ՀՀ ԱԺ-ում տեղի ունեցածը անկասկած աննախադեպ էր նեգատիվ իմաստով։ Խնդիրը ոչ միայն այն էր, թե ով ելույթ ունեցավ ամբիոնից, այլ այն, թե ինչո՞ւ նա ելույթ ուենցավ այդ ամբիոնից, ո՞վ նրան հասցրեց այդ ամբիոնին, ի՞նչ շահեր էին հետապնդվում այդ ելույթով ու վերջապես, ո՞վ ինչքան փող շահեց այդ ելույթով՝ ինչ-ինչ գրանտների շնորհիվ։

Երբ այս տարվա հունվարին հայտարարվեց, որ Հայաստանում տրանսգենդեր անձը անվանափոխվել է ու ստացել ՀՀ անձնագիր, շատերը պարզապես, իշխանափոխության հմայքի ազդեցության տակ, չխորացան հարցի մեջ։ Այժմ կարծես թե արդեն հարցի մեջ խորամուխ լինելու անհրաժեշտություն է առաջացել։ Նախ, մարդը ով հայտարարում է, որ տրանսգենդեր է, նշանակում է, որ արդեն իրականացրել է սեռափոխության վիրահատություն և դրա հետ կապված թերապիայի մեջ է գտնվում, հետևաբար նա այսպես ասած իր նախորդ կյանքում եղել է հակառակ սեռի անձ՝ Վանուշ Մարտիրոսյան, ու եթե հիմա նա ներկայանում է կնոջ անունով՝ Լիլիթ, ուրեմն արդեն անձնագրով անվանափոխված է։

ՀՀ օրենսդրության մեջ այս առումով բավական բացեր կան ու նախ հարկ է դրանք խստացնել, որովհետև հունվարի նախադեպը հաշվի առնելով, ամենևին բացառված չէ, որ գործ ունենանք պարզ մանիպուլյացիայի հետ։ Ու մինչ նստել ու անիծել-հայհոյելը պետք է հստակ քայլեր կատարել, որպեսզի հետագայում խնդիրներ չառաջանան հասարակության բարոյահոգեբանական նկարագրի հետ։

Բացի այդ, սեռափոխության վիրահատությունը բավական թանկ հաճույք է, մի քանի տասնյակ հազար դոլարանոց և Հայաստանում քչերը կարող են օրինակ 30-40 հազար դոլար զոհել ու գնալ նման քայլի։ Ոչ բոլոր երկրներում է, որ իրականացվում է սեռափոխության վիրահատություն բարձրակարգ բուժստանդարտներին համապատասխան։ Միաժամանակ սակայն կան միջազգային կազմակերպություններ, որոնք մասնագիտացած են նման հարցերում աջակցություն ցուցաբերելով, ու հանդիսանում են, պատկերավոր ասած, յուրահատուկ «սորոսյան հիմնադրամներ»՝ միտված տեղերում հասարակությունները բարոյահոգեբանական քայքայման տանելու։

Ճիշտ կլիներ, որ հստակ տեղեկություն տրվեր, թե Հայաստանում քանի կազմակերպություն կա, որը զբաղվում է նման հարցերով. ո՞ր երկրների, ո՞ր կազմակերպությունների ֆինանսավորումով է զբաղվում, արտասահմանյան մայր-կազմակերպությունները ո՞ւմ շահերն են սպասարկում և այլն։

Ի վերջո, ազգային անվտանգության խնդիր է ոչ միայն ֆեյքնյուզի դեմ պայքարը, այլ նաև հասարակության բարոյահոգեբանական քայքայմանն ուղղված քայլերը։ Եվ վերջապես, հայտանի է, որ Հայաստանը համարվում է ավելի քան 96 տոկոսանոց հոմոֆոբ երկիր։

Ինքնին հասկանալի է նման ելույթը ինչ կարգի խոշոր եկամտի աղբյուր կարող է հանդիսանալ գրանտային ծրագրերով աշխատող ՀԿ-ների համար։ Ու այս դեպքում մի հարց՝ որքա՞ն է ՀԿ-ի անկեղծության ու վաստակելիք գումարի հարաբերակցությունը։