Չի կարելի կրակի հետ խաղալ` առանց հետևանքների մասին մտածելու

ԵԱՏՄ Միջկառավարական խորհրդի վերջին՝ երևանյան նիստի ժամանակ, ինչպես հայտնի է, Ռուսաստանի վարչապետ Դմիտրի Մեդվեդևն աչքի ընկավ բավական բարձր տրամադրությամբ և կատակասեր կեցվածքով, ինչը, եթե անկեղծ արձանագրենք, հայաստանյան հանրությունն այնքան էլ ճիշտ ու ադեկվատ չընկալեց։

Այդ ոչ ադեկվատ ընկալման հետևում արդյո՞ք զուտ հանրային կարծիքն էր, հնարավոր խոցված արժանապատվության ու վիրավորվածության զգացումը, թե՞ նաև առիթն օգտագործվեց՝ հակառուսական տրամադրությունների սերմանման հերթական դոզան մարդկանց մեջ ներարկելու, դժվար է ասել, սակայն ամեն դեպքում՝ արձագանքները ոչ միանշանակ էին ու որպես այդպիսին էլ երևի ներկայացվեցին ռուսական էլիտային։

Հայկական մամուլում այսօր արդեն այն թեզն է շրջանառվում, թե Մոսկվան պատասխանում է հայկական սոցկայքային հարթակներում հակամեդվեդևական արշավին ու արհեստական խոչընդոտներ ստեղծում ՀՀ քաղաքացիների համար Վերին Լարսի անցակետում, ստիպելով նրանց սպասել 14-20 ժամ։ Սա էլ կասկածելի թեզ է ի վերջո, քանի որ հստակ չի կարելի ասել, սպասեցման պատճառների որ մասն է օբյեկտիվ իրական, որը արհեստածին ու սուբյեկտիվ, քանի որ Վերին Լարսում միշտ էլ երթևեկության հետ կապված խնդիրներ եղել են ու կլինեն։ Էական հարցն այս պարագայում այլ տեղ է։

Հայաստանյան սոցկայքային հարթակներում հակառուսական կամ հակամեդվեդևական ու այլ արշավներ կազմակերպելուց կամ հրահրելուց առաջ հարկ է, որ բավական ծանրութեթև արվի, թե թիրախը ինչ հնարավոր արձագանքներ կարող է տալ այդ ամենին, որպեսզի և՛ հետևանքները լինեն կանխատեսելի ու չափելի, և՛ մանիպուլյացիաների հնարավորությունը նվազագույնի հասցված։ Հայ-ռուսական հարաբերությունների մասով որևէ գաղտնիք բացած չենք լինի, եթե արձանագրենք, որ կան խնդիրներ, որոնց մասին Երևանը նույնիսկ պետության առաջին դեմքի մակարդակով խոստովանել է։ Մյուս կողմից, Հայաստանը նույնիսկ սորոսականների ամենագունեղ երազներում, այն երկիրը չի, որը կկարողանա գոյատևել առանց Ռուսաստանի։

Նույնիսկ ամենաթունդ հակառուսական տրամադրություններ կրողները Հայաստանում, երբ Հայաստանի ու Ռուսաստանի հարաբերությունների, այսպես ասած, «ապահարզանի» մասին են խոսում, ընգծում են, որ, օրինակ, Հայաստանը որպես պետություն՝ այլևս չկա, ի՞նչ պետք է անի Ռուսաստանը Կովկասում, ասել է թե՝ Հայաստանի լինելիության երաշխիքներն, ամեն դեպքում, ռուսական կողմի ձեռքում են։ Ուստի, ունենք կարիք ադեկվատ արձագանքելու որևէ կիքսի։

Կոնկրետ դեպքում, Հայաստանի թիվ մեկ ստատուսագիրը կարող էր պարզապես հենց արշավի մեկնարկի պահին հանդես գալ ստատուսով կամ լայվով, ասել, որ ընդամենը անմեղ կատակ է, ինչն արեց արդեն ժամեր անց, ապա շարունակեր սուրճի սենյակ տեղափոխվելու պրոցեսը Դմիտրի Անատոլիևիչի հետ, որպեսզի տարընթերցումների ու այլ մեկնաբանությունների առիթներ չառաջանային։

Միևնույնն է, գերտերությունները նույնիսկ չեղած տեղում կարող են փոքրիկ պետություններ ստեղծել, բայց փոքրիկ պետությունները կարող են մի օր պարզապես գեոպոլիտիկ կամ այլ կոնյուկտուրայի սիրույն՝ պարզապես զոհաբերվել։

NEWSPRESS.am