Ո՞ւմ պատվերով են ուզում ապականել սերունդներին

Այսօր լուրեր տարածվեցին, որ «Սեռական բռնությունների ճգնաժամային կենտրոն» ՀԿ աշխատակիցների հասցեին սպառնալիքներ են հնչում։ Պատճառն օրեր առաջ «Բուկինիստ»-ում «Իմ մարմինն անձնական է» գրքի շնորհանդեսն էր, որը տապալվեց։

Հարցի առնչությամբ արդեն բավական կարծիքներ հնչել են և' պաշտոնական մակարդակում, և' հանրային սեկտորից ու իրավապաշտպան համայնքից։ Ընդհանուր առմամբ, և' կողմ, և' դեմ կարծիքները հասկանալի են։ Իհարկե, կարելի է հասկանալ նույնիսկ աշխատանքի ու սոցիալական հարցերի նախարար Զարուհի Բաթոյանի ու իշխանական՝ այսպես ասած՝ «սորոսական» թևի ներկայացուցիչների բուռն պահվածքը։ Ի վերջո՝ յուրայինը յուրայինի է պաշտպանում։ Ուշագրավ է նաև ՀՀ ՄԻՊ Արման Թաթոյանի հայտարարությունը։

Ի մի բերելով, փորձենք ձևակերպել մի քանի կարևոր հարց։ Այն, որ ժամանակակից աշխարհում անչափահասների սեռական դաստիարակությունը կարևոր է, բոլորն էլ հասկանում են, անկախ այն հանգամանքից՝ ապրում են նեոլիբերալ-արևմտյան արժեքներով, թե ազգային-պահպանողական ավանդական արժեքներով։

Սեռական դաստիարակությունն ու սեռական գրագիտությունը կարևոր է թեկուզ միայն սեռավարակների կանխման, սեռական բնականոն վարքագծի՝ անչափահասի գիտակցության մեջ ամրագրման, հիգիենայի ու այլ տեսակետներից։

Այս առումով, սեռական դաստիարակության մեջ չկա ո՛չ ապազգային, ո՛չ էլ հակաքրիստոնեական տարր։ Ի վերջո, ազգի շարունակականությունը ապահովվում է այդ ազգի մեջ մտնող մարդկանց վերարտադրության ճանապարհով, իսկ մարդը վերարտադրվում է սեռական ճանապարհով։ Ու բացի այդ էլ, հենց Աստվածաշնչում է ամրագրված «աճեցեք ու բազմացեք» հրահանգը, տրված Աստծո կողմից մարդկանց, ինչպես և բոլոր մյուս արարածներին։

Մյուս կողմից, սակայն, սեռական դասիտարակությունը, կարևոր է, որ ճիշտ ժամանակին ճիշտ մատուցմամբ ներկայացվի։ Երեքից վեց տարեկան տարիքային խմբում գտնվող երեխայի պաշտպանությունը, բառի ամբողջական ու լիարժեք իմաստով, դրված է պետության, հասարակության, ընտանիքի կամ ընտանիքին օրինական կերպով փոխարինողների վրա։ Հենց նրանք են պարտավոր գոնե այդ տարիքի երեխաներին հեռու պահել ցանկացած տեսակի ոտնձգությունից ու բռնությունից։ Նաև դրա համար են գործում իրավապահ ու անվտանգային մարմիններն՝ իրենց հսկայական ռեսուրսներով հանդերձ։

Ուստի, այդ խմբի երեխայի մոտ, ում մոտ, ժողովրդի լեզվով ասած, «ամեն ինչ դեռ հում վիճակում է», նստել ու խոսել սեռական դաստիարակությունից, ընդհուպ մինչև այլընտրանքային սեքսուալ նախասիրությունները, ոչ թե սեռադաստիարակություն է, այլ առնվազն՝ սեռա-հոգեբանական բռնություն, որովհետև դա միայն ու միայն տրավմայի է ենթարկելու երեխաների՝ դեռ չձևավորված ու շատ փխրուն հոգեկան աշխարհը։ Բացի այդ, անկախ գրանտի ու այն «ուտելու» ցանկության չափից, պետք է հասկանալ, որ գոյություն ունեն մենթալ գծեր, որոնք անհնար է կոտրել կամ որոնք անհնար է շրջանցելը։

Որքան էլ մենք մեզ ներկայացնենք եվրոպացի՝ իրականում մենք ունենք տիպիկ արևելյան մենթալ գծեր ու այս իմաստով արդեն ընդվզումն ու հանրային արձագանքը լիովին հասկանալի է։ Միացյալ Նահանգներում, նույնիսկ քաղաքից քաղաք, նույն քաղաքի թաղամասից թաղամաս, դպրոցներում կամ մանկապարտեզներում, եթե նույնիսկ թույլատրվում են սեռական դաստիարակության դասընթացները, ապա միայն ու միայն ծնողների, հոգաբարձուների խիստ հսկողությամբ, համաամերիկյան մակարդակի շատ ազդեցիկ կառույցների մասնագետների ներկայությամբ, նախապես համաձայնեցված տեքստով ու բառապաշարով նույնիսկ։

Ոչ մի ՀԿ չի կարող ինքնակամ սրճարանում կազմակերպել հանրային բաց միջոցառում նման նուրբ թեմայով։ Հակառակ պարագայում, կհանդիպի ամերիկյան կաթոլիկ ու բողոքական, պահպանողական ու այլ հասարակական կազմակերպությունների, լոբբիստական խմբերի հզոր հակահարվածին, որը կարող է արտահայտվել նույնիսկ ԱՄՆ Կոնգրեսին կամ Սպիտակ տանը պարտադրված որոշումներով։ Դժվար թե սկանդալի կենտրոնում հայտնված ՀԿ-ն այս ամենից անտեղյակ է։ Իսկ եթե կան այլ շարժառիթներ, ապա սա արդեն ԱԱԾ խնդիրն է, քանի որ հասարակության այլասերումը պետության ազգային անվտանգության դեմ սպառնալիք է։

NEWSPRESS.am